The Twilight Sad / It’s the Long Goodbye
Det har gått 7 år sedan "Det kommer inte att vara så här hela tiden". Det kan verka som om de har tagit det lugnt på The Twilight Sad, men det har det verkligen inte. Deras resa genom livet har varit mödosam: de var öppningsakten för The Cure under lång tid.
De har definitivt blivit en duo, som bara består av [...] Nyheten The Twilight Sad / It's the Long Goodbye är från jenesaispop.com.
Originalkälla
Publicerad av Jenesaispop
3 april 2026, 17:29
Denna artikel har översatts automatiskt från spanska. Klicka på länken ovan för att läsa originaltexten.
Visa originaltext (spanska)
Rubrik
The Twilight Sad / It’s the Long Goodbye
Beskrivning
Han pasado ya 7 años desde ‘It Won’t Be Like This All the Time’. Puede parecer que se lo han tomado con calma The Twilight Sad, pero realmente no ha sido así. Su periplo vital ha sido arduo: fueron teloneros de The Cure mucho tiempo. Han pasado definitivamente a ser un dúo, solo integrado por […] La noticia The Twilight Sad / It’s the Long Goodbye es de jenesaispop.com.
Innehåll
<p>The Twilight Sad han intentado expresar ese dolor con furia grandilocuente. Pero… ¿lo consiguen? ¿Transmiten esa devastación? Pues sí y no. El disco arranca potente sónicamente hablando, pero algo cojo de emoción. The Twilight Sad saben dar aldabonazos de épica emocore y post-rock, con bien de espíritu post-punk. Una mezcla muy efectiva, a lo que ayuda el timbre de voz de Graham, que a veces se acerca al Dave Gahan más suplicante. </p>
<p>Los riffs son pesados en su punto justo: contundentes, pero sin sepultar el resto. Los teclados son expresivos. Las letras ahondan en el sufrimiento de Graham: se revuelca en el fango, sin metáforas. Pero durante la primera mitad su dolor es quizás demasiado estético. Todo suena muy bien, pero todo suena igual. Mucha intensidad, una cuidada atmósfera, pero las canciones no acompañan. Tamaño despliegue de pena y ruido pide temas más memorables. La guitarra de Robert Smith, amigo e invitado de lujo en tres canciones, ni siquiera logra elevar ‘Waiting For The Phone Call’, el primer single, que salió en 2025.</p>
<p>Pero es cuando arranca la segunda parte que todo se alinea. En ‘Dead Flowers’ suenan a los primos escoceses y tremebundos de The National, a pesar de que las guitarras de Robert Smith no pueden ser más características. Y como en The Cure, destaca una apertura en la que Graham tarda dos minutos en empezar a cantar. La introducción de ‘Inhospitable/Hospital’. también recuerda a The Cure mezclados con My Bloody Valentine. A pesar de ese título, es la pieza más pop, más Depeche y de las más redondas. O cuando se acercan a terrenos de pop-rock gótico de los ochenta (Echo and The Bunnymen, The Sound) en ‘Chest Wound to the Chest’: la voz de Graham se desata, se hace más lírica, suena más emotiva y menos solemne. Y sí, otorga la emoción que se busca, mientras contrasta la luz de su yo infantil con la oscuridad que se cierne sobre él en la vida adulta.</p>
<p>La progresiva aceleración emocional culmina en la mejor canción, la apesadumbrada ‘Back to Fourteen’. Un himno oscuro, obsesivo, donde Graham se repite una y otra vez que ha vuelto a los catorce. Es un adolescente que pide permiso a su madre: “Madre, ¿puedo tumbarme y llorar? Madre, ¿puedo tumbarme y morir?”. Y cuando llega ‘TV People Still Throwing TVs At People’, en que sueltan todo el lastre emocional en forma de avalancha sónica, te quedas con ganas de más: ojalá todo el disco hubiera alcanzado ese nivel de catarsis desde el primer momento. Aunque nos dejara hechos unos zorros.</p>
<p>La noticia <a href="https://jenesaispop.com/2026/04/03/520302/the-twilight-sad-its-the-long-goodbye/">The Twilight Sad / It’s the Long Goodbye</a> es de <a href="https://jenesaispop.com">jenesaispop.com</a>.</p>